Μια φορά και έναν καιρό ήταν μία μικρή νεραϊδούλα που την έλεγαν Φαντασία. Σε αντίθεση με την αδερφή της τη Γνώση είχε πάντοτε μία παιχνιδιάρικη διάθεση. Η Γνώση ζήλευε τη Φαντασία γιατί όλοι τη θαύμαζαν. Έτσι, αποφάσισε να την φυλακίσει σε ένα δωμάτιο. Όσο ο καιρός πέρναγε, όμως, οι άνθρωποι άρχισαν να στεναχωριούνται, να μη βρίσκουν νόημα σε ότι καταπιάνονταν και τελικά να βαριούνται και να μαραζώνουν. Η Γνώση, όμως, που κατείχε τη σοφία κατάλαβε ότι αυτό ήταν λάθος και τελικά απελευθέρωσε την αδερφή της. Οι άνθρωποι έγιναν πάλι χαρούμενοι και βρήκαν την κινητήριο δύναμή τους. Η Φαντασία, έκτοτε όμως, αποφάσισε να επισκέπτεται κάθε βράδυ κυρίως τα παιδιά όταν κοιμούνταν. Τους ψιθύριζε στο αυτί όμορφες παραμυθένιες ιστορίες σε μαγικά βασίλεια, γιατί καταλάβαινε πόσο πολύ την αγαπούσαν.
Κατά καιρούς, ρωτάω τους μικρούς μας φίλους να μου πουν τι σημαίνει για αυτούς η λέξη Παραμύθι. Οι απαντήσεις τους πολλές και ευφάνταστες! Νεράιδες, ξωτικά, πριγκίπισσες, δράκοι, μακρινά βασίλεια, πολεμιστές, πόνυ και μαγικά πλάσματα. Και αν αυτό δεν είναι Φαντασία τι είναι; Πώς θα ήταν η ζωή μας άραγε χωρίς αυτήν; Χωρίς έμπνευση, καινοτομία και πρωτοποριακές ιδέες;
Το Παραμύθι, λοιπόν, καλλιεργεί τη Φαντασία, μας ταξιδεύει σε κόσμους μαγικούς, αλλά κυρίως μας βοηθάει να οραματιζόμαστε και να βγαίνουμε έξω από τα κουτάκια μας. Άλλωστε σε όλες τις μεγάλες ανακαλύψεις και καινοτομίες επιστρατεύτηκε η Φαντασία. Ίσως, λοιπόν, και εμείς αν θέλουμε να έχουμε έξυπνα παιδιά και υγιή ψυχικά και πνευματικά να μη σταματάμε να τους διαβάζουμε παραμύθια.